“Toen ik over de streep kwam heb ik in eerste instantie gehuild maar daarna leek het alsof mijn emoties geblokkeerd waren, ik kon niet huilen, ik kon niets voelen; ik heb geen idee waarom. Nu voel ik me steeds beter omdat ik weet dat het waar is en misschien ga ik zo ook wel weer huilen. Eindelijk hebben we ons doel bereikt. Om dit kampioenschap te winnen moesten we er eerst twee verliezen – een in de 125cc (in 2001) en een in de 250cc (in 2003). Al die ervaring heeft met sterker gemaakt en me gegeven wat ik nodig had om dit kampioenschap te winnen,” vertelde Elias. “Ik heb vele jaren moeten vechten en dit jaar hard moeten werken met mijn team en met Moriwaki. Deze titel is voor mijn ouders, mijn zus, al mijn vrienden en iedereen waar ik in mijn carrière mee heb samengewerkt. Het is ook voor de mensen die hier nu niet zijn zoals mijn oom, die vier geleden is gestorven, en voor Tomizawa.”

“Mijn droom is uitgekomen en nu gaan we vechten voor een ander kampioenschap, misschien hier, misschien in de MotoGP. Ik heb veel geleerd in de Moto2 dus wat ik ook ga doen ik ben alleen maar sterker. Het voelt alsof er een last van mijn schouders is gevallen. Toen ik naar de Moto2 kwam dacht ik dat het een makkelijke klasse zou zijn maar dat veranderde in de eerste bocht van de eerste race in Qatar, toen begreep ik dat het heel moeilijk zou gaan worden. We hebben heel hard gewerkt, ook in de kwalificaties en we hebben met veel verschillende rivalen moeten vechten. Het was allemaal een stuk spannender dan we verwacht hadden. De meest belangrijke race voor mij was in Duitsland waar we de afstelling van het rijwielgedeelte flink wisten te verbeteren. In een stap hadden we twee stappen voorwaarts gezet en vanaf dat moment wist ik dat we competitief en constant konden blijven.”