Paolo Simoncelli over zijn zoon
Op de dag voor de begrafenis van zijn zoon sprak Paolo Simoncelli met de Italiaanse media over zijn zoon en over de afgelopen dagen waaronder de gebeurtenissen op het Sepang circuit. Een soort van laatste eerbetoog aan een speciale, eerlijke en pure zoon.
Vader en zoon Simoncelli
“Marco was een zeer bijzonder persoon en het kan zijn dat mensen hebben begrepen hoe hij in elkaar stak. Als hij moest vloeken dan deed hij dat maar over het algemeen was hij eerlijk, hij was echt puur,” begon Simoncelli Sr. “Maar hij was bovenal een vechter en misschien dat hij daarom wel is overleden. Als hij de motor had laten gaan … afgelopen zondag wilde hij winnen. Hij was weer de Marco die we aan het begin van het seizoen hadden gezien maar nu wist hij wat hij moest doen, hij wist alles.”
Toen Paolo Simoncelli samen met de kist met het lichaam met zijn zoon, de vriendin van zijn zoon en Valentino Rossi aankwam Rome werd het gezelschap verwelkomt door honderden fans.
“Ik kon het eerlijk gezegd niet geloven. Het zou onzin zijn als ik zei dat ik blij was maar het deed me wel wat. We hadden dit niet verwacht maar het was erg fijn. Morgenavond, na de begrafenis, zullen we alleen zijn. Het zal verschrikkelijk zijn maar nu heb ik jullie en alle mensen die ons komen bezoeken. Dat kan ons alleen maar behagen.”
“Marco was altijd beschikbaar voor journalisten maar ook voor de mensen die hem kwamen storen als hij aan het eten was. Hij gaf me zelfs een standje als ik er over klaagde. Zo zat hij in elkaar.”
“Marco werd nooit slecht beoordeeld, hij werd beoordeeld voor hoe hij was en hoe hij zichzelf presenteerde. Ik hield van hem en hij hield van mij. Marco was geweldig, punt.
“Alles om hem heen moest goed werken. Hij moest Aligi Deganello – zijn guru en chefmonteur – zijn team en zijn vader, die af en toe wel eens kwaad op hem was zoals hij zou zeggen, om zich heen hebben. Voor de start gaven we elkaar altijd een hand en omhelsden elkaar. Afgelopen zondag deed ik dat ook maar ik denk dat er iets niet helemaal goed ging, Het ging niet zoals het normaal altijd ging.”
“Hij genoot van alle eenvoudige dingen die hij had: hij was gek op zijn huis, zijn hond, het gras … op zondag vertelde hij me nog dat hij moe was en naar huis wilde omdat we al een tijdje weg waren om ons voor te bereiden op Maleisië, dat was altijd moeilijk voor hem ook voor wat betreft voeding. Voor de race nam hij nog een ijsbad om af te koelen … het was perfect, hij was er van overtuigd dat het goed zou gaan maar hij zei wel ‘ik wil terug naar huis, pa’.”