Hoewel Mick Jansen niet vanaf pole mocht beginnen en een zeer slechte start had, wist hij toch al snel weer bij de voorhoede aan te sluiten achter Tommy Sentges en de leider van dat moment Manuël Wienen. Na alle tegenspoed waarmee Wienen dit seizoen kampte, leek het erop dat hij de pechduivel eindelijk had afgeschud. Achter hem kon Sentges door een sprintstart vanaf de zesde startpositie doorschuiven naar de tweede plek. Sentges: “Ik had echt een wereldstart! Het duurde wel enkele ronden voordat ik Wienen kon inhalen. Maar toen ik zijn plaats had veroverd, sloeg ik meteen een gat.”

Terwijl Sentges langzaam maar zeker de eerste podiumplek opeiste, werd erachter hem hard gestreden voor de tweede en derde plaats. Wienen voelde de hete adem van Ricardo van Duijn en Mick Jansen in zijn nek. En het was Jansen die uit dit gevecht het sterkste naar voren kwam. De Yamaha-coureur stoof zijn twee concurrenten voorbij, waarna hij zich vastklampte aan Sentges. Jansen: “Ik zette aan en voelde dat ik in de slipstream van Sentges kwam. Ik merkte dat hij veel weggleed met zijn achterband en zag mijn kans schoon. Halverwege de race kon ik de leiderspositie afpakken!” Hij reed na de overname meteen weg bij de rest van de koppgroep en kon de eerste plek tot het einde van de wedstrijd vasthouden. “Geweldig! Nog steeds ben ik niet helemaal fit, maar ik voel dat er weer kansen liggen om het kampioenschap naar me toe te trekken.”

Sentges had niet genoeg grip om weer aan te zetten, maar hij wist zijn tweede plek goed te verdedigen. Hij sloeg een gat naar de groep die om de laatste begeerde podiumplek vocht en wist als tweede over de finish te komen.

Sentges: “Ik had het moeilijk. De achterkant gleed steeds weg, waardoor ik niet overal volgas kon gaan. Bovendien maakte ik bij de Geert Timmer-bocht een remfout. Daar werd ik bijna van mijn zadel geslingerd! Gelukkig kon ik de motor rechtop houden en verder rijden. We hebben de juiste veerafstelling van de Suzuki nog niet gevonden. Ondanks die strubbelingen heb ik toch een mooie tweede plek bemachtigd! Ik ben daar enorm tevreden mee.”

Achter Sentges gunden Van Duijn, Wienen en Jerrey Duits elkaar geen centimeter baan. Van Duijn en Wienen waren continu aan het stuivertje wisselen. Dit bleek funest voor Wienen: “In de laatste ronde in de GT brak mijn achterband weg en was een crash onvermijdelijk!” De schade aan de motor viel te overzien en gelukkig is de coureur niet gewond geraakt. Jammer genoeg betekende dit wel dat de pech bij de gebroeders Wienen nog steeds niet helemaal verdwenen is. Maar de één zijn brood is de ander zijn dood. Dat geldt helemaal in de wegracesport. Ricardo van Duijn kon mede door de valpartij van Wienen de derde en laatste podiumplek bemachtigen.