De eerste vrije training was er een om meteen in te lijsten. Ik begon meteen goed door het hele veld in te halen. Whaha hier ben ik dan!!! Mijn euforie duurde niet lang want al snel werd ik ingehaald en van de 9 deelnemers sloot ik de training als zesde af met een tijd van 30.6 seconde. Ik word begeleid door een groep vrienden die me echt de juiste kant op hielpen. Voor de eerste kwalificatie werd door hun gekozen om een groter achter tandwiel te monteren. Dit hielp in de kwalificatie aanzienlijk waardoor ik snel in een mooi ritme wist te komen en mezelf naar een derde tijd wist te rijden met een tijd van 29.9 seconde. Voor de tweede kwalificatie hebben we nog een tandje groter gemonteerd en ook hiermee wist ik mijn tijd te verbeteren met een paar tiende en veroverde ik wederom de derde plaats op 0.4 seconde verschil met de pole.

Dan de races… dat bleek toch even een ander verhaal want hoe start je nu met zon klein vliegje. Omdat het een baan is waar inhalen moeilijk is hebben we nog een tandje extra gemonteerd zodat ik bij de start de kop zou kunnen pakken. Dan kon ik de rest wel voor blijven. Maar dan moet je wel goed weg zijn….

Daar sta je dan, aan de start van je allereerste race op een minibike. Word het de linker voet op de step of de rechter… of zetten we de beide voeten op de grond om af te zetten…… SHIT RUK!!!! Het licht was al uit SLAAPKOP GAS OP DAT DING!!!! Als vierde stuurde ik de eerste bocht in en ik voelde een adrenaline rush komen die ik al een lange tijd niet meer had gehad. Ik kon de groep volgen en gretig bleef ik er achter. Verdomd, ze gaan echt hard rond, maar dit ga ik redden dacht ik in mezelf hardop. Totdat ik in de derde ronde mijn eerste inhaal actie wilde maken. Slechte keuze want de achterkant kwam omhoog en brak volledig weg waardoor ik met man en macht kon voorkomen dat de eerste race zou eindigen in het gras. Omdraaien en volgas door achter de kop aan, en een ronde later ervaarde ik mijn eerste echte kick. In de snelle eerste bocht begon het motortje te driften, gaaffff!!!!! Dat was leuk. Dit bouwde ik uit en ik liep wat op de groep in. Maar helaas kan driften ook te ver gaan en een ronde later kreeg ik mijn eerste bijna highsider. Jammer want nu ging ik teveel fouten maken en werd het gat met de kop te groot om bij te trekken. Wel ervaarde ik hoe het is om te glijden met de achterkant en ook met de voorkant. De vierde bocht is een dubbele linker en bij insturen voelde ik de voorkant wegglijden. Op de supersport zouden dan alle alarmbellen afgaan, maar nu niet. Volledige controle in het frame gaf me het vertrouwen om te laten glijden en als vanzelf vind de minibike zijn lijn terug en vervolgde ik mijn weg. Als 4e finishte ik flink uitgeput mijn eerste race. Man wat een indrukken en wat een ervaring.

Voor de tweede manche koos ik weer voor een tandje minder voor meer rust in het frame. De race is lang en vermoeiend en de motor was erg giftig in de eerste race. Wat meer rust in het frame zou ervoor moeten zorgen dat ik de race wat langer vol kon houden.

De start van de tweede race was echt goed, ik moest als vierde starten en kon deze positie vast houden. Ik zat de kopgroep op de hielen en was bezig om mijn eerste inhaal actie te plannen. In de derde ronde zag ik een gaatje in de inmiddels door mijzelf omgedoopte glijbocht. Ik stuurde de motor aan de binnenkant maar verremde mezelf compleet. Ik zette de achterrem bij en kon zo toch de exit blokkeren en de derde positie overnemen. Nu het gas erop en rap wat!!! Mijn euforie duurde niet lang helaas. In de bocht voor start finish zit een chicane waarin ik te hard aan de voorrem trok. Mijn achterkant brak weg en een speedwhobble stuurde me rechtdoor richting de bandenstapel. Met veel moeite wist ik deze te ontwijken en stuurde ik terug de baan op. Helaas was ik de derde plek kwijt en mijn belager was al in de eerste bocht. Ik vermande mezelf en ging er achter aan. Ik kwam in een fijne roes waarin ronde na ronde alles leek te kloppen en al glijdend reed ik het gat steeds iets verder dicht. Helaas kon ik het gat niet ver genoeg dichten dat ik een aanval op het podium kon maken en finishte ik zeer tevreden op de vierde positie met wederom een klein verschil op de kop.

Een mooie afsluiter van een erg mooie dag waarin ik een duidelijke conclusie kan trekken over de minibike motorsport: DIT IS GAAF. Nee, het geeft niet zo’n kick als het racen op een supersport of Superbike en nee het is fysiek lang niet zo zwaar. Maar de funfactor is enorm hoog, en de snelheid is spectaculair hoog. Ik heb me de broek omlaag gelachen en heel veel plezier gehad. Ook het feit dat je het hele jaar kan rijden en de kosten relatief laag zijn maakt het even leuk als racen op een grote motor. Ik heb mijn conclusie getrokken en ik ga hier zeker mee door. De volgende keer is op 28/29 september op het Juniortrack Assen. Ik kan al niet wachten.

Ik wil mijn speciale dank uiten aan de Familie van Hees, familie van Houtum, Familie van Rixtel, Maarten Hendrikx en Barry Wassink voor hun hulp en support deze dag.