Interview | Collin Veijer: “Dit jaar heeft me veel geleerd – als coureur, maar vooral als mens”

Met 97 punten en een vijftiende plaats in het eindklassement sloot Collin Veijer zijn debuutseizoen in de Moto2 af met een resultaat dat vertrouwen geeft voor de toekomst. Maar cijfers vertellen niet het hele verhaal. Achter die eindklassering schuilt een seizoen dat begon met intens verdriet, werd gevolgd door blessureleed en uiteindelijk uitmondde in een indrukwekkende sportieve wederopstanding. In onderstaand gesprek kijkt Veijer open en eerlijk terug op een jaar dat hem als mens én als coureur heeft gevormd.

          Racesport.nl WhatsApp kanalen             

Meld je aan voor 1 van de 3 beschikbare kanalen en ontvang als eerste het Racesport.nl nieuws via WhatsApp!!

✅ Racesport.nl – MotoGP (alleen MotoGP berichten)
✅ Racesport.nl – WorldSBK (alleen WorldSBK berichten)
✅ Racesport.nl – Algemeen (alle geplaatste berichten)

 
Collin, je seizoen begon met twee races net buiten de punten. Maar sportief gezien was dat niet eens je grootste zorg in die periode, toch?

Collin: “Mijn Moto2-debuut begon inderdaad onder bijzonder zware omstandigheden. Niet sportief, maar vooral persoonlijk. Kort na de jaarwisseling overleed mijn neefje Sid [Lees: Minibike coureur Sid Veijer (7) overleden]. Dat kwam keihard binnen. De dag vóórdat het gebeurde waren we nog samen op een verjaardag; alles was nog zo normaal. En dan gebeurt er ineens zoiets… Dat is gewoon heel hard. Het seizoen begon, ik stond er wel, maar mentaal zat ik er totaal niet lekker in. De eerste twee, drie maanden heb ik eigenlijk niks gezegd. Ik dacht dat ik het zelf wel kon oplossen en verwerken. Dat is misschien niet de beste manier, maar zo ben ik. Tijdens het tweede Grand Prix-weekend in Argentinië zat ik er mentaal echt doorheen. Dan merk je dat alles zich opstapelt. Vanaf dat moment ben ik veel met mijn vader gaan praten — ook met mijn moeder, maar vooral met mijn vader. Dat heeft enorm geholpen.”

Wanneer merkte je dat er mentaal iets begon te kantelen?

Collin: “Dat was in Austin, tijdens het derde raceweekend. Het was niet ineens voorbij, maar daar begon het beter te gaan. Door erover te praten voelde ik letterlijk dat er iets van me afviel. Dat gaf ruimte in mijn hoofd. Ondanks de moeilijke omstandigheden ging het daar meteen beter. Die tiende plek voelde als een bevestiging: we kunnen het wél. Dat gaf een boost. Daarna pakte ik ook in Qatar en Jerez punten, en kreeg ik steeds meer het gevoel dat we op de goede weg waren.”

In Le Mans ging het mis met een crash, gevolgd door een trainingsongeval

Collin: “In Frankrijk zat ik aan de binnenkant bij Ramirez. Hij stuurde ineens naar binnen, ik raakte een bobbel en verloor de voorkant. Dat gebeurt in onze sport; je baalt, maar je gaat door. Terug in Nederland ging het vervolgens mis tijdens een motorcross-training in Heerde. Eigenlijk heel knullig — ik stond bijna stil — maar de motor viel om en de stuurhelft kwam precies op mijn onderarm. Ik liep zelf nog terug naar de bus, maar wist meteen dat het mis was: mijn onderarm was gebroken.
Na een operatie in Zwolle kreeg ik te horen dat het herstel zo’n zes weken zou duren. Met hulp van specialisten en een intensief revalidatieprogramma heb ik uiteindelijk maar twee Grand Prix weekenden gemist (Aragón en Silverstone) en kreeg ik groen licht om in Mugello terug te keren. Ik wist dat ik daar nog niet 100% fit was, maar wilde het toch proberen. Dat werd misschien wel mijn zwaarste race ooit. Het was extreem warm; ik heb tijdens de race zeker drie keer moeten overgeven. Geen pretje. Maar we haalden de finish — en vanaf daar konden we weer bouwen.”

Wat heb je geleerd in de periode dat je niet kon trainen of racen?

Collin: “Het klinkt misschien gek, maar die blessure kwam misschien op een ‘juist’ moment — als je dat zo mag noemen. Ik besefte hoe erg ik het trainen, rijden en racen miste. Dan ontdek je pas echt wat je wilt: racen op het hoogste niveau en er alles uit halen. Het omgaan met deze tweede tegenslag, naast het verdriet in onze hechte familie, heeft me mentaal sterker gemaakt.”

In Assen, op de Sachsenring en in Brno ging het duidelijk beter

Collin: “Klopt. Ik voelde die weekenden echt progressie en raakte steeds meer gewend aan de Moto2. Na de Grand Prix van Brno heb ik op maandag een hele testdag gehad, zonder wedstrijddruk. Dat was goud waard. We vonden echt iets in de set-up. Het gevoel werd beter — vertrouwen, flow, controle — net zoals ik dat kende uit de Moto3. Ik begon de motor beter te begrijpen.”

Na Brno en de zomerstop zagen we een andere Collin Veijer. Wat veranderde er?

Collin: “Alles viel samen. Ik begon de Moto2 écht te snappen. In de zomerstop hebben we keihard getraind op precies de juiste punten en mijn arm is weer goed aangepakt bij de fysio. In Oostenrijk ging het al goed, maar in Hongarije voelde ik voor het eerst dat we in de race mee konden met de snelste mannen. Ik werd vijfde, maar belangrijker: ik kwam op slechts 1,344 seconde van de winnaar binnen. Dat gaf een enorme boost.”

Dat was het begin van een reeks top-tien klasseringen en het hoogtepunt in Portimão

Collin: “We zijn na Hongarije gefocust blijven werken en niet van ons plan afgeweken. Het doel was: er op vrijdag staan, geen fouten maken, en een sterke race rijden. Sinds Hongarije had ik het gevoel dat een podium in mijn eerste Moto2-jaar mogelijk moest zijn. We waren er een paar keer dichtbij, maar in Portimão klopte alles. Eerste startrij, tachtig procent van de race aan de leiding, zelfs een seconde voorsprong. Maar mijn arm begon op te spelen. Ik verloor wat pace, kreeg moeite met stoppen van de motor en werd ingehaald door Diogo Moreira. Ik kwam nog terug, maar kwam op de finish 0,090 seconde tekort voor de overwinning.”

Overheerste teleurstelling of tevredenheid?

Collin: “Natuurlijk baal je even. Maar die tweede plek voelde vooral als bevestiging: we horen hier. Na alles wat eraan voorafging was dat heel bijzonder. Winnen wil je altijd, maar in je eerste Moto2-seizoen zó dichtbij… dat is alleen maar motiverend.”

Met 97 punten en P15 sluit je het seizoen af. Hoe kijk je terug?

Collin: “Gezien alles wat er is gebeurd, mogen we daar zeker tevreden mee zijn. Als je alleen de tweede seizoenshelft bekijkt, zou ik volgens mij zesde staan. Dat zegt wel genoeg.”

Welk cijfer geef je jezelf?

Collin: “Een zeven. Het kan namelijk altijd beter — en dat is juist mooi. Dit jaar heeft me veel geleerd: als coureur, maar vooral als mens.”

Veijer rijdt in 2026 voor het tweede seizoen op rij bij Red Bull KTM Ajo. Na het vertrek van Deniz Öncü krijgt hij een nieuwe teamgenoot: Jose Antonio Rueda, de regerend Moto3  wereldkampioen.

      2026 Racesport.nl Grand Prix kalender       

• Vanaf heden te bestellen.
• Beperkte oplage. OP=OP!!
• Prijs: €29,95 inclusief verzendkosten
• Meer info en bestellen: Bestellink kalender

Volg Racesport.nl ook via de onderstaande social mediakanalen

Facebook | Instagram |  X | Threads | YouTube   

   Vrijwillige bijdrage   

Bent u een trouwe bezoeker van deze website, bent u tevreden met het door ons gebrachte gratis te lezen motorsportnieuws en wilt u het werk van het Racesport.nl redactieteam mede ondersteunen?