Finishpraat: Twee keer goud voor Haru Aoki en Molenaar Racing

De wekelijkse rubriek Finishpraat speelt in op actualiteit, combineert verleden met heden en haalt oude herinneringen op; kortom een verhaal voor de echte motorsportfan. In deze editie duiken we in de twee gouden seizoenen van Haruchika Aoki en Molenaar Racing in de Grand Prix.

Racesport.nl WhatsApp kanalen

Meld je aan voor 1 van de 3 beschikbare kanalen en ontvang als eerste het Racesport.nl nieuws via WhatsApp!!

✅ Racesport.nl – MotoGP (alleen MotoGP berichten)
✅ Racesport.nl – WorldSBK (alleen WorldSBK berichten)
✅ Racesport.nl – Algemeen (alle geplaatste berichten)

Arie Molenaar was begin jaren ’90 zelf actief als Grand Prix-coureur in de 125cc en deed dat in 1992 met zijn eigen team: Molenaar Racing. Toen hij eind 1993 stopte – met een Nederlandse 125cc-titel op zak – maakte Molenaar een afspraak met Hans Spaan. Spaan was in 1989 en 1990 tweede geworden in het wereldkampioenschap 125cc. Hij zou in 1994 op 35-jarige leeftijd zijn laatste seizoen als Grand Prix-coureur rijden voor Molenaar Racing en daarna verdergaan binnen het team als – wat we nu noemen – crew chief. Tijdens het seizoen 1994 discussieerden Molenaar en Spaan wie er een jaar later op de Honda zou moeten rijden. Ze zagen een 18-jarige Japanner op beperkt materiaal indrukwekkende prestaties leveren. Spaan zag hem in zijn ogen regelmatig opduiken op het circuit. Zijn naam: Haruchika Aoki, de jongste van drie racende broers. In de laatste Grand Prix van 1994 haalde Haruchika zelfs een podiumplaats. Maar toen had Molenaar hem al overtuigd, ondanks interesse van meerdere andere teams. Ook Honda zelf zag het talent van Aoki, waardoor het Nederlandse team fabrieksmateriaal kreeg.

Bij de start van het seizoen 1995 was Aoki nog altijd 18 jaar en de jongste coureur in het 125cc-veld. Men verwachtte dat hij leuk mee zou doen, maar wat er tijdens de openings-Grand Prix in Australië gebeurde, had niemand voorzien. Aoki kwalificeerde zich op de derde startrij op Eastern Creek, een resultaat dat redelijk binnen de verwachting lag. Maar de race zelf verliep totaal anders. Buitenom en binnendoor haalde Haru rijders in en lag hij binnen de kortste keren aan de leiding. Eenmaal aan kop reed hij ook nog eens veel sneller dan de rest. Zo won Aoki bij zijn debuut voor Molenaar Racing zijn eerste Grand Prix – met een voorsprong van 15 seconden! Het bleek geen toevalstreffer. Integendeel: het was het begin van twee ijzersterke jaren in de lichtste Grand Prix-klasse. In de tweede race in Maleisië pakte Aoki pole position, maar door vreemde weersomstandigheden viel hij buiten de punten. Daarna volgde een indrukwekkende reeks: vier GP-zeges op rij. Ook in spannende duels in grote kopgroepen bleef hij kalm en scherp. Meerdere keren moest hij tot op de streep vechten voor de overwinning.

Tijdens de thuisrace van Molenaar Racing in Assen kwam er een eind aan de zegereeks. Aoki zat wel in de kopgroep, maar kon zich niet mengen in het gevecht om de winst en werd vijfde. De race erna, in Le Mans, won hij weer. Na acht races had Aoki er al zes gewonnen – een reeks die alleen door absolute wereldtoppers wordt neergezet. Toch zou Aoki, in tegenstelling tot namen als Valentino Rossi en Marc Márquez, deze dominantie later in de zwaardere klassen niet kunnen voortzetten. Na zijn val op Donington Park (veroorzaakt door een andere rijder) was er nog geen man overboord. Tijdens de elfde Grand Prix in Brazilië stelde hij al de wereldtitel veilig, terwijl er nog twee races te gaan waren. Een ongekend succes voor Aoki én voor Molenaar Racing, waar Hans Spaan als technicus een belangrijke rol speelde. De laatste race in Catalonië sloot Aoki in stijl af met een overwinning.

In 1996 startte Aoki opnieuw in de 125cc voor Molenaar Racing, nu als regerend wereldkampioen met startnummer 1. Hij werd pas aan het begin van het seizoen 20 jaar en had nog ruim de tijd om zich later te bewijzen in de hogere klassen – zo werd gedacht. Ook dit seizoen legde hij in de eerste helft de basis voor de titel, ditmaal met minder overwinningen. In de eerste vijf races werd hij vier keer tweede en won hij in Jerez. Zijn grootste concurrent was landgenoot Masaki Tokudome. Halverwege het seizoen liet Tokudome punten liggen, waardoor Aoki kon uitlopen. Maar vanaf de tiende Grand Prix (in Oostenrijk) draaiden de rollen om. Aoki viel in drie races twee keer uit met technische problemen, terwijl Tokudome bleef scoren. Met nog drie races te gaan was het verschil geslonken tot drie punten.

Hans Spaan met de Honda van Haruchika Aoki in 1995 | foto© Henk Teerink

Aoki liet zien dat hij ook onder druk kon presteren. Tijdens de dertiende race in Catalonië viel Tokudome direct na de start. Aoki werd vijfde en won vervolgens overtuigend in Brazilië. Zo begon hij met een voorsprong van 23 punten aan de laatste race in Australië – wederom op Eastern Creek, het circuit van zijn allereerste overwinning. Aoki hoefde eigenlijk alleen maar te finishen, maar het werd toch spannend. In een kopgroep van vier – met onder meer Tokudome – bleef alles dicht bij elkaar. Meerdere keren lag een crash in de felle, maar eerlijke strijd op de loer – momenten die Aoki zomaar de wereldtitel hadden kunnen kosten. Teammanager Arie Molenaar kon de spanning nauwelijks aan en keek van een afstandje toe in de pitbox. Maar het ging goed: Aoki bleef zitten en finishte als tweede, achter Garry McCoy en vóór Tokudome. De tweede wereldtitel voor Aoki én Molenaar Racing was binnen!

Aoki was uitgeleerd in de 125cc en wilde door naar de 250cc. Teams stonden voor hem in de rij en Molenaar Racing kon hem niet behouden. Aoki tekende bij Team Pileri, maar zou na zijn vertrek bij Molenaar Racing nooit meer echt hoge ogen gooien. Hij reed twee seizoenen in de 250cc en behaalde één podiumplek. Hij eindigde als achtste en zesde in het WK. In 1998 raakte zijn oudere broer Takuma – toen actief in de 500cc – verlamd bij een crash. Dat had grote impact op Haruchika en hun broer Nobuatsu. In 1999 stapte Aoki over naar de 500cc, zonder veel succes. Na een jaar World Superbike keerde hij in 2001 terug naar Molenaar Racing, waar hij zich altijd thuis had gevoeld. Op een Honda-tweecilinder in de 500cc-klasse behaalde hij opvallend goede resultaten. Hij werd de beste tweecilinderrijder met 33 WK-punten in een veld vol viercilinders en reed zelfs aan de leiding in de regen in Italië. In 2002 werd de MotoGP-klasse geïntroduceerd. Molenaar Racing besloot zich weer volledig op de 125cc te richten. Aoki zou geen Grand Prix meer rijden en stopte op 26-jarige leeftijd met zijn wegracecarrière. Maar zijn naam zal altijd verbonden blijven aan die twee gouden seizoenen bij Molenaar Racing. Wat een tijd was dat.

Tot volgende week,
Asse Klein