De wekelijkse rubriek Finishpraat speelt in op actualiteit, combineert verleden met heden en haalt oude herinneringen op; kortom een verhaal voor de echte motorsportfan. In deze editie een terugblik op de WorldSBK-ronde op het TT Circuit Assen.
Qua weersomstandigheden – ondanks enkele kleine buitjes – mochten we afgelopen weekend in Assen niet klagen. Ook de races in de World Supersport en World Sportbike waren zeer spectaculair, met grote kopgroepen die constant bij elkaar bleven. Vanuit Nederlands oogpunt was vooral de World Sportbike erg gaaf, waarbij drie Nederlanders – Jeffrey Buis, Loris Veneman en Kas Beekmans – samen met de Belg Ferre Fleerackers vooraan te vinden waren.
Anders was het in de World Superbike. Ik denk dat het nog niet eerder zo saai is geweest als nu, en dat is toch wel zorgwekkend. Zelfs de dominante jaren van Jonathan Rea kunnen hier niet tegenop. Hij kreeg nog wel regelmatig partij van Chaz Davies of Tom Sykes. Of Rea moest starten vanaf de derde startrij in de tweede race vanwege de omgekeerde gridregels die er toen waren. Nicolò Bulega heeft nu dertien races op rij gewonnen, waaronder alle negen in 2026. En als het in de komende races droog blijft en hij geen pech krijgt, dan gaat Bulega er nog veel meer winnen. In normale omstandigheden zie ik op dit moment niemand de Ducati-coureur verslaan. Bulega mag van mij winnen, want hij is een geweldige rijder, maar het mag van mij wel wat spannender worden.
In mijn ogen heeft de World Superbike voor de fans drie belangrijke pijlers voor haar bestaansrecht naast de MotoGP. De eerste is dat er spannende races moeten zijn – nou, die zijn er momenteel niet. De tweede is dat er unieke karakters in het veld rijden, waar het publiek voor naar het circuit komt. Ook dat mist op dit moment in mijn ogen. Bulega en Iker Lecuona zijn geweldige coureurs, maar geen uitgesproken karakters. Dat is anders dan bij rijders als Toprak Razgatlioglu, Jonathan Rea, Álvaro Bautista, Scott Redding en natuurlijk Michael van der Mark. De derde pijler is de toegankelijkheid van dit kampioenschap, bijvoorbeeld dat het publiek in de paddock kan komen en de rijders benaderbaar zijn. Dat punt staat nog overeind, maar de andere twee niet, in mijn ogen. Daarnaast komt erbij dat Ducati op dit moment wel erg dominant is en de andere merken daardoor steeds verder naar de achtergrond verdwijnen. Er moet in mijn ogen wel snel wat veranderen, wil het WorldSBK-kampioenschap niet nog meer aan populariteit verliezen. Het verschil met de MotoGP wordt door deze punten alleen maar groter.
Ook heb ik afgelopen weekend Michael van der Mark zeker gemist. Hij was toch ruim tien jaar lang, vanuit Nederlands oogpunt, een smaakmaker in de WorldSBK. Afgelopen weekend was Michael niet in Assen, maar in Le Mans, waar hij met het BMW Motorrad World Endurance Team reed in de 24-uursrace voor het WK Endurance. Ruim zestien uur lang leek de Nederlander met teamgenoten Markus Reiterberger en Steven Odendaal op weg naar een zege, totdat het in de vroege ochtend omsloeg en de pechmomenten elkaar snel opvolgden. Ook in de WorldSBK had BMW weinig geluk in Assen. Hun rijders, Miguel Oliveira en Danilo Petrucci, kwamen beiden niet verder dan een zevende plek. Het huidige niveau van Oliveira en Petrucci ligt veel meer in de lijn van wat Michael vorig jaar presteerde, dan van wat Razgatlioglu liet zien. Dit bewijst in mijn ogen maar weer wat voor bijzonder talent Toprak was op de BMW en hoe goed Michael het eigenlijk nog heeft gedaan. Veel mensen keken naar het verschil tussen Toprak en Michael, en dat is ook begrijpelijk. Maar door wat er dit seizoen gebeurt, is nog maar eens een bevestiging dat Michael het vorig jaar echt niet slecht heeft gedaan.
Na een korte break – door het verplaatsen van de Grand Prix van Qatar – gaat komend weekend de MotoGP weer verder in Jerez. Ik ben erg benieuwd hoe op deze baan de verhoudingen zijn tussen de Aprilia’s van Marco Bezzecchi en Jorge Martin versus de Ducati’s onder aanvoering van Marc Márquez.
Tot volgende week,
Asse Klein
Volg Racesport.nl via WhatsApp
