De wekelijkse rubriek Finishpraat speelt in op actualiteit, combineert verleden met heden en haalt oude herinneringen op; kortom een verhaal voor de echte motorsportfan. In deze editie een terugblik op een bijzondere Grand Prix van Catalonië.
Poow, dat waren twee heel nare klappers in de MotoGP-race in Catalonië. Gezien wat er gebeurde, vallen de blessures voor Alex Márquez en Johann Zarco nog enigszins mee, want dat had heel anders af kunnen lopen. Ik wens Alex en Johann van deze kant ook veel beterschap en hoop dat we ze snel weer terug kunnen zien op de baan. De ene week is de andere niet en niets is zeker in de motorsport. Het zijn van die termen die vaak gebruikt worden in de motorsport, maar ze slaan wel erg op wat er afgelopen weekend gebeurde. Want als je vooraf had gezegd dat Fabio Di Giannantonio, Joan Mir en Fermin Aldeguer (en later Pecco Bagnaia in plaats van Mir na het uitdelen van tijdstraffen) op het podium zouden staan, dan weet je dat het een bizarre Grand Prix is geweest.
Voor het raceweekend waren Marco Bezzecchi, Jorge Martin, Alex Márquez en Pedro Acosta toch wel de favorieten in Catalonië. In de laatste GP’s leken Bezzecchi en Martin de constante factor vooraan, maar nu bleek dat ook zij geen robots zijn. Met een negende plek in de Sprint en een vierde plek in de race hield Bezzecchi de schade beperkt, want zijn uitslagen waren beter dan zijn snelheid deed vermoeden. En voor het weekend dacht ik nog: de constante factor van Martin, wat hem in 2024 de MotoGP-wereldtitel opleverde, zou ook dit jaar weleens zijn sleutel tot succes kunnen zijn. En net wanneer je dat denkt, gaat de Spanjaard vijf keer (!) in één weekend onderuit. Al kon hij aan de laatste crash in de race natuurlijk weinig doen. En of dat nog niet genoeg was, maakte hij een dag later met de test nog een zware crash mee. Ook gun je Acosta wel een MotoGP-zege. Hij heeft hem meer dan verdiend, maar zo werkt het niet. Na lang aan de leiding te hebben gereden, werd hij in de laatste bocht – buiten de podiumposities – ook nog eens afgereden door Ai Ogura. Nee, het was niet het weekend van de favorieten in Catalonië.
Uitgezonderd van de zware crashes maakt die onvoorspelbaarheid de wegracesport natuurlijk zo mooi. Er gebeurde dit weekend altijd wel iets wat je niet verwacht. Zo had ik na de vrije trainingen niet het idee dat Collin Veijer zich op de eerste startrij zou kwalificeren. En nadat dit gelukt was, had ik niet gedacht dat hij praktisch geen moment op een puntenpositie zou racen. Natuurlijk was de long lap penalty een handicap, maar ik had gedacht dat hij met een goed tempo wellicht nog wel in de top-vijf en zeker in de top-tien zou kunnen finishen. Alleen ging het bij de start al helemaal verkeerd. Ook bij zijn landgenoot Zonta van den Goorbergh overigens, die als laatste door de eerste bocht kwam. Het is niet de eerste keer dat dit de Nederlandse Moto2-coureurs overkomt. Ik dacht zondag al: ze moeten eigenlijk in de leer bij Wil Hartog. De Witte Reus stond juist bekend om zijn raketstarts. Dat was nog wel in de tijd van de duwstart, maar het was absoluut geen geluk dat Hartog altijd zo goed van de plek kwam. Hij had zijn starts tot in den treure geoefend. Niet op het racecircuit, maar gewoon in de dorpsstraat in Abbekerk. Dat laatste is voor Collin en Zonta natuurlijk niet meer mogelijk in deze tijd, maar een start is wel trainbaar. Ik denk dat bij Collin de druk er ook wel extreem op lag om een goede start te maken, omdat die long lap nog boven zijn hoofd hing. En dan gaat het misschien juist mis. Wel enorm zuur, want Collin heeft absoluut de snelheid om in de top van het wereldkampioenschap te strijden. Maar na drie nulscores uit zes races staat hij voorlopig al op een grote achterstand.
Iemand die wel constant scoort in de Moto2 is Manuel Gonzalez. Twee zeges en vijf podiumplaatsen uit zes races. Statistieken die nauwelijks voorkomen in de zeer competitieve Moto2-klasse, waar bijna geen enkele rijder iedere race voor de podiumplaatsen kan strijden. Gonzalez kan dat wel. En dan moet het toch enorm hard aankomen dat hij opnieuw niet in aanmerking lijkt te komen voor een promotie naar de MotoGP-klasse. Dat was ook zichtbaar aan zijn emoties na zijn overwinning. Bij sporten zoals voetbal heb je te maken met promotie en degradatie op basis van de posities in de eindstand. Stel dat dit soort regels er in de Grand Prix-wegrace waren geweest en de top-drie van de Moto2 bijvoorbeeld promoveerde naar de MotoGP, dan had Gonzalez allang in de koningsklasse gereden. Want de afgelopen twee jaar eindigde hij al in de top-drie van de eindstand. En net als vorig jaar leidt hij nu ook weer in deze fase van het seizoen het Moto2-wereldkampioenschap. Ook zijn leeftijd van 23 jaar en zijn open karakter kunnen geen struikelblok zijn. Wellicht alleen dat hij een Spanjaard is? Maar dat zijn bijvoorbeeld Daniel Holgado en Izan Guevara ook, en die lijken wel naar de MotoGP te gaan. Uiteraard gaat het ook om netwerken, posities en contacten. Maar linksom of rechtsom, ik kan mij goed voorstellen dat het mentaal heel pittig moet zijn voor Gonzalez om rijders die veelal achter hem finishen waarschijnlijk wél te zien promoveren, terwijl hij genoegen moet nemen met een plek in de World Superbike of een langer verblijf in de Moto2.
Tot volgende week,
Asse Klein
