Loris Veneman is gedurende het 2026 seizoen één van de vier vaste columnisten die zijn ervaringen en belevenissen met de Racesport.nl bezoekers zal delen. In deze column blikt de World Sportbike coureur terug op een teleurstellend en pijnlijk weekend op Motorland Aragon, het herstel en licht hij een tipje van de sluier op wat betreft zijn verwachtingen voor dit weekend in Misano.
Soms heb je van die weekenden waarin alles gebeurt. Aragon was er zo eentje. Als ik terugkijk, was het zeker niet mijn beste weekend van het seizoen, maar ook niet mijn slechtste. Vanaf de eerste trainingen wisten we dat er nog werk aan de winkel was. Omdat we vooraf niet getest hadden, moesten we tijdens het weekend nog de puntjes op de i zetten. Toch was het gevoel op de motor vanaf het begin niet verkeerd. Voor de kwalificatie konden we een aantal dingen aanpassen en uiteindelijk kwam ik uit op de zevende startplaats. Alleen wist ik zelf dat er nog wel iets meer in had gezeten.
Dat gevoel nam ik mee naar de races. Zaterdag in de eerste race zat ik dan weliswaar in de kopgroep, alleen had ik niet genoeg over om echt aan te vallen. Elke keer op het lange rechte stuk verloor ik net die paar motorlengtes die je nodig hebt om een aanval op te zetten. Dat kwam deels door de set-up, deels door mezelf. Vooral de wheelspin bij het uitkomen van de laatste linkerbocht richting het meer dan één kilometer lange rechte stuk kostte me veel tijd. De rode vlag in deze race kwam op dat moment niet eens zo slecht uit. Het team kon een paar aanpassingen doen aan de voorkant van de motor en daardoor voelde ik me in het tweede deel van de race beter. Ik kon makkelijker inhalen en met de groep mee. Dat gaf vertrouwen voor zondag.
De warm-up 2 begon goed. Eigenlijk precies zoals ik wilde. Helaas werd ook die sessie vroegtijdig afgevlagd. Toch stapte ik met een goed gevoel op de motor voor Race 2. Mijn start was misschien zelfs iets té goed. Bij de eerste bocht moest ik uitwijken om een aanrijding te voorkomen en daardoor verloor ik direct terrein. Maar dat was nog niets vergeleken met wat daarna gebeurde. In de tweede ronde ging Jeffrey Buis onderuit in de Corkscrew. Op zo’n moment heb je nauwelijks tijd om te reageren. Ik kon hem niet meer ontwijken en reed over zijn been heen. Gelukkig bleek achteraf dat hij daar geen blessure aan heeft overgehouden.
Zelf viel ik daardoor terug naar de achttiende plaats. Vervolgens begon de inhaalrace en werkte ik mezelf weer terug richting de top tien. Op dat moment dacht ik eerlijk gezegd nog dat er best iets moois mogelijk was. Tot bocht twaalf. Ik remde op mijn normale punt, kwam iets dwars te staan en kwam daardoor iets wijder uit. Vervolgens werd ik vol geraakt. Het resultaat was een flinke schaafwond en een blessure aan mijn kuit. Wat er precies gebeurde weet ik nog steeds niet honderd procent zeker, maar ik kon mijn been daarna lange tijd nauwelijks bewegen.
De eerste dagen erna waren niet fijn. Maar goed, na een aantal dagen ging het al beter en inmiddels heb ik vanmiddag hier in Misano van de artsen groen licht gekregen. Ik ben fit verklaard om te rijden.
Eerder deze week heb ik gereden tijdens een test in Cremona. Een nieuw circuit voor mij, maar vooral een belangrijke test om te voelen hoe mijn been reageerde. Elke ronde werd de pijn minder. Dat gaf me al een goed gevoel richting dit weekend hier in Misano. Natuurlijk verwacht ik dat ik dit weekend nog iets zal voelen. Als ik eerlijk ben zou het me verbazen als dat niet zo is. Maar racen draait niet om perfecte omstandigheden. Het draait om omgaan met de situatie zoals die is. Daarom ga ik dit weekend niet bezig zijn met excuses of met wat er in Aragon gebeurd is. Ik wil kijken waar we staan, meteen vanaf het begin leren van de jongens die hier al gereden hebben, en zo snel mogelijk het tempo zien te vinden.
Mijn doel is simpel: weer meedoen met de kopgroep. Of dat uiteindelijk P1, P5 of P8 oplevert, zien we vanzelf. Als ik met die groep kan vechten, weet ik dat we weer op de goede weg zitten. En na alles wat er in Aragon gebeurd is, zou dat misschien wel de grootste winst zijn.
Tot over vier weken,
Loris Veneman.
Eerdere columns in 2026
12. Column | Barry Baltus: “Opnieuw bouwen aan vertrouwen”
11. Column | Jeffrey Buis: “Assen gaf vertrouwen, nu kijken wat Most ons brengt”
10. Column | Collin Veijer: “We beginnen in Le Mans weer gewoon op nul”
9. Column | Loris Veneman: “De snelheid was er in Assen, alleen in de races zat het een beetje tegen”
8. Column | Barry Baltus: “Terug waar ik hoor te zijn”
7. Column | Jeffrey Buis: “Assen is altijd speciaal, ik kijk uit naar mijn thuisweekend”
6. Column | Collin Veijer: “Soms leer je het meest van momenten waarop het fout gaat. Austin was er zo één”
5. Column | Loris Veneman: “Een nieuwe klasse en meteen prijs”
4. Column | Barry Baltus: “Het gevoel is er, nu het resultaat nog”
3. Column | Jeffrey Buis: “Nieuwe klasse, nieuwe motor, maar hetzelfde doel”
2. Column | Collin Veijer: “Een top vijf is goed… maar ik wil winnen”
1. Column | Loris Veneman: Wennen aan iets nieuws, maar het gevoel is goed
↓Tijdschema en volledige uitslagen Pirelli Emilia-Romagna Round↓
Handige links Pirelli Emilia-Romagna Round:
Volledig tijdschema en uitslagen
MotoGP- en WorldSBK ticketshop
Fotoverslag
