Toseland’s racecarrière is voorbij

“Ik wilde een persoonlijke brief schrijven om uitleg te geven over de factoren die ertoe hebben bijgedragen dat ik mijn carrière voortijdig moet beëindigen en ik wilde meteen de kans grijpen om jullie allemaal te bedanken voor de steun die ik gedurende mijn carrière heb mogen ontvangen.

Zoals jullie allemaal weten heb ik een moeilijke tijd gehad sinds ik mijn pols tijdens een test eerder dit jaar in Spanje heb geblesseerd. Toen ik mijn arts voor het eerst zag waarschuwde hij me dat de beschadiging aan mijn pols een gevaar vormde voor mijn carrière. We besloten echter alles te doen wat mogelijk was zodat ik kon blijven racen.

Het was een paar races moeilijk en na in de abominabele omstandigheden op de Nürburgring onderuit te zijn gegaan heb ik mijn arts, Mike Hayton, weer bezocht en de diagnose was erger dan waar ik me op had voorbereid.

De makkelijkste manier om het uit te leggen is dat ik niet genoeg bewegingsvrijheid in mijn pols heb om nog professioneel te kunnen racen en geen enkele fysiotherapie zal dat nog kunnen verbeteren. Dit leidde tot het oordeel dat het niet meer veilig was om een carrière in het racen met motoren voort te zetten.

Ik moet de veiligheid van andere rijders vooropstellen en daarnaast moet ik aan mijn eigen veiligheid denken. Wetend dat ik nooit meer fit genoeg zal zijn om op het hoogste niveau te kunnen racen is het ook niet eerlijk om een mooie plaats in het WSBK bezet te houden, hier heeft een jonge getalenteerde rijder veel meer aan.

Het spreekt voor zich dat dit een moeilijke beslissing is geweest en het was heel moeilijk om het advies van mijn arts aan te nemen en mijn verlies toe te geven, ik had echter geen andere optie. Ik heb de afgelopen maanden al het mogelijke geprobeerd maar het trieste nieuws is dat niets heeft gewerkt en mijn pols zal nooit meer genoeg herstellen om het gashendel goed te bedienen of goed rechterbochten te nemen.

Jullie zijn geweldig geweest in de beste en slechtste perioden van mijn carrière en het was net alsof ik een tweede familie om me heen had. Bedankt voor alles en ik hoop dat ik jullie trots heb kunnen maken.”